بالاي صندلي ، سرم تو کمده. دونه دونه کتاباي مامانو نگاه ميکنم. بلکه يه چيزي پيدا کنم به دردم بخوره بتونم بخونمش. صداي فريدون فروغي از تو اتاقم با صداي حرفاي مامان و دوستش قاطي شده.
مامانم ميره طرف اتاقم: گل جان، چايي تو ميذارم ... اِه! گل؟ کجايي؟ اون بالا چي کار ميکني؟
-دنبال کتاب!   
- چي ميخواي بگو بهت بگم کجاس.
- نميدونم چي ميخوام. پيداش ميکنم.

بعضي از کتابا خيلي قطورن. بعضياشون قديمي. کاهي با ورقاي زرد. "مردان زن ستيز ، مهماني خداحافظي ،عشق هاي خنده دار ، فروغ فرخزاد، صمد جاودانه شد ، مکتب ديکتاتورها ، از دولت عشق ، جنس دوم ، ... "کلي کتاب ديگه سياسي و اجتماعي و فلسفه و ... فکرشو ميکنم که بخوام فقط يک چهارم اينارو بخونم ،يه لحظه سرم گيج ميره! بعد تو کف دستم يه خارش شديدي حس ميکنم. مال خاکه!
پيش خودم فکر ميکنم. مامان چه جوري تونسته اين همه رو بخونه؟ پس بايد خيلي چيزا بدونه! ولي اکثرا ساکته. چرا؟ يه لحظه بعد احساس غرور ميکنم که اين کتابا مال مامانمه. فکر ميکنم چقد دوسش دارم.

يه کتاب قديميو باز ميکنم. صفحه اولش با يه مدادرنگي يه کم خط خطي شده. کار خودم بوده لابد! وقتي فسقلي بودم.خندم ميگيره.  نگام به يه کتاب ديگه ميفته. "از زخم قلب" اينو خودم براش خريده بودم.احمد شاملو. همونو ورش ميدارم صفحه ي 170 شعري که اولين بار خودش کنار تختم نشست برام خوندش.

"مثه برفايي تو.
تازه آبم که بشن برفا و عريون بشه کوه ، مثه اون قله مغرور بلندي
که به ابراي سياه و به باداي بدي ميخندي...

من باهارم تو زمين ، من زمينم تو درخت ، من درختم تو باهار .
ناز انگشتاي بارون تو خوابم ميکنه، ميون جنگلا طاقم ميکنه."

کسي نميخواد تبريک بگه؟ تولد مامانمه بابا!!!

ليوان و بطري نوشابه رو از رو ميز بر ميدارم ببرم بذارمشون تو آشپزخونه.  صداي تلويزيون مياد. راهرو کوچيک خونمونو که رد ميکنم ميرسم به اون يکي اتاق . يه سرکي ميکشم ميبينم مامان رو مبل جلو تلويزيون خوابش برده.
پنجره اون اتاق کوچيکه بازه. يه صداي ديگه با صداي آهنگي که تلويزيون پخش ميکنه قاطي ميشه.
مثه صداي دعوا. همونجا روبروي اتاق ميخکوب ميشم. نگاهم به پنجره س که بازه. صدا از طبقه ي بالا مياد. فحش و بد و بيراه. فقط ميفهمم که خانوم همسايه داره به  بچه ش فحش ميده.

" هشتاد هزار تومن پول اين لباسو دادم.ميگم کثيف ميشه ميگي نه! الهي بميري .الهي درد بي درمون بگيري.سرطان بگيري بابات خونه رو بفروشه بره دنبال خون بگرده برات ، منم برم......."

ديگه نميفهمم چي ميگه. بطري و ليوان تو دستمه. انگار خشک شدم. فقط نفهميدم يه لحظه چه جوري از اون عالم در اومدم. ميرم و وسايلو ميذارم رو ميز. هنوز داره جيغ ميزنه. ميرم تو اتاق پنجره رو همچين مي کوبم که خودم يه لحظه شوکه ميشم.

اين همه نفرين به خاطر يه لباس؟؟  به يه بچه ي 7/8 ساله؟ اونم بچه خود آدم؟ يکي نيست به اين آدما بگه اگه 80 تومن انقدر واست پوله بيخود ميکني واسه يه بچه ي کوچيک خرج لباسش ميکني. و فکر ميکنم از نظر روحي مشکل داره.  خندم ميگيره که اگه دادگاه مدني بود الان تبرئه ميشد.

گيج گيجم. مثه خفاشي که خيلي از صداهايي رو که نبايد ، شنيده!

هر وقت که دلم ميگيره اين شعرو مي خونم. يادم نمياد چند بار تاحالا خوندمش. هر وقتم که مي خونمش همش صداي شاملو تو گوشم ميپيچه ، و يادم نمياد چند بار فکر کردم که عجب صدايي داره شاملو!

احساس تنهايي مي کنم.

همونجوري که زمزمه مي کنم پا ميشم برم پيش بچه ها . "ک" گوشش تيز ميشه ميپرسه:
- چي مي خوني؟  سرمو نزديک ميکنم به سرش که به خودم زحمت ندم صدامو ببرم بالا!

- "دلتنگي هاي آدمي را باد ترانه اي مي خواند . روياهايش را آسمان پر ستاره ناديده ميگيرد و هر دانه ي برفي به اشکي نريخته ميماند.
سکوت سرشار از ناگفته هاست ، از حرکات ناکرده ، اعتراف به عشق هاي نهان و شگفتي هاي بر زبان نيامده.
درين سکوت حقيقتي نهفته است حقيقت تو ،   و من... "

ادامشو فقط واسه خودم مي خونم. و چقدر احساس تنهايي مي کنم. فکر ميکنم چقدر دلم گرفته.
 
هي! چند دقيقه س يادم رفته نبايد ياد تنهاييم بيفتم. به خودم ميام. يکي از بچه ها يه تيکه ميندازه همه ميخنديم. بعدشم من ، همين طور به ترتيب هر کي يه چيزي ميگه که همه رو ميخندونه.
هرهر و کرکر شروع ميشه .
 سي  ثانيه بعد  ازون ور کلاس ، يکي رو ميز ضرب ميگيره. همه دست! همه رقص...

فکر ميکنم نبايد فکر کنم دلم گرفته!

تا بعد ... باي رفقا