اما از ديشب رو به خوبيم. از دقيقه اي که در تخت خوابم کسل افتاده بودمو "زهير" به من معرفي شد. و امروز بعد از ساعت 0:46 صبح احساس کردم دقيقا وقتي دنبال لطافتم رفته ام که نياز شديدي به استحکام و نفوذناپذير بودن دارم. فکر ميکنم چقدر تکراري شده ام. و آخرش حدس ميزنم درين لحظات هيچ چيز به اندازه نوشتن نميتواند به تحولم کمک کند.
کمي بايد از آن "پرستو" فاصله بگيرم. به عنوان يک عقاب بايد قدرت از خودم نشان دهم هرچند که آن نباشم!

*حالا فکر ميکنم زخم هايم را دوست دارم. با تحقير شدنم در واقع شخصيتشان را کوچک تر از پيش کردم. و ...و ... و هيچ چيز از دست ندادم بلکه زخم هاي بيشتري خريدم!
**بيشتر مشکلاتم از آنجا سرچشمه ميگيرد که فکر ميکنم همه مثل خودم بايد معناي  عشق و احترام را بدانند که...در گنجايش خيلي ها نيست يا شيوه عشق و احترامشان مارا "ما و آنهارا" از هم جدا ميکند. سرچشمه ديگر آنجاست که ميفهمم اطرافم چه ميگذرد و بر خلاف آنچه که نشان ميدهم يا دلم ميخواهد باشم، شديدا باهوش هستم!
***من عازم يک مبارزه هستم و مثل هر مبارز ديگري نياز به دعاهايي دارم، از طرف کساني که دوستشان دارم.
****يادتان باشد بعدها در بحرانهاي آينده اين پست را به يادم آوريد.

انگار آن اندازه که فکر ميکردم دير برنگشتم.

حالا نوک پنجه هام سردن. حالا که ميخوام بگم خيلي کمم. پر از غمم.
ممنون که سر ميزنين. ممنون از بودنتون. اومدم که بگم يه مدت از هم دور ميمونيم.
يه مدتي بايد برم. بايد برم تا بتونم برگردم.

ممنونم از:
همه به خصوص باباکوهي مهربونم، ميلاد عزيز، مورچه، F.n ،بابک، فرياد خاموش،بهروز، فرانک، فرناز،سوين، و ...و...و... . (بدونين ياد هر کي که نگفتم هم هستم فقط اسم کم آوردم فعلا)

حالا ببخشيد:
-اين مال هر کسيه که فکر ميکنه اذيتش کردم تا حالا. همه شما که خيلي وقتا تحملم کردين. اونايي که ناخواسته آزارشون دادم. هر چي بوده فقط بدونين از قصد نبوده.
ببخشيد اگه اوني نبودم و نيستم که بايد. ببخشيد اگه با حرفام حالا ديگه خيلي فاصله دارم. اگه دوست داشتين ببخشين اگه نه هم... . فقط باور کنين هميشه سعي کردم.

-از همه بيشتر به تو ميگم ببخش ، خداي من! که هميشه وقتتو گرفتم و شايد هميشه زياد ميخوام. (ميخوام؟)

و خواهشهام:
-فعلا سعي نکنين برم گردونين چون به موقعش خودم برميگردم که دل ندارم ازينجا دل بکنم.
-نصيحتم نکنين که بايد قوي باشم چون دارم واسه همين دارم ميرم. واسه اين که خودمو تقويت کنم. (فرار نميکنم)
- من هميشه ته نگاه مثبت بودمو اميد. نگرانم نباشين همون ميشم که بودم.
-وادارم نکنين فعلا هيچ تلاشي نميتونم کنم.
- از همه مهم تر مثه خودم دعا کنين. دعا کنين به يکي ازون چند آرزوي گمم برسم. (خيلي کمکه!)
اينجا خيلي کمتر از بلاگاي قبلي مينوشتم اما دوستاي بيشتري پيدا کردم. خيلي از مشکلاتم اينجا حل شد. خوشحالم.
نميدونين امروز با چنان شوري ميخواستم زودتر بيامو براتون بگم از بوي برنجو سبزي زميناي شالي تو راه گيلان که امروز ديده بودم براتون بگم. اما فعلا مچاله شدم!

يه جورايي معلقم...بين زمين و هوا. همش پرت ميشم انگار. تعادلمو که به دست آوردم برميگردم. نميدونم کي؟  دوباره ازم پست ميبينين. شايد 4 دقيقه بعد شايدم... .

دارم ميرسم. ديگه تموم شد. حالا پام به کف دريا ميرسه. ميام بيرونو خودمو رو همون شناي داغ ميندازم. خيس،پهن ميشمو آسمونو نگاه ميکنم. نور آفتاب ميزنه تو چشم.
ضربان قلبم خيلي تندتر از وقتيه که تو جلسه ي امتحان ميشنيم و حرارت بدنم هم. فکر ميکنم الانه که کم بياره. و ياد اين آهنگ ميفتم:

"گرم و زنده بر شنهاي تابستان زندگي را بدرود خواهم گفت ، تا قاصد مليون ها لبخند گردم...تابستان مرا دربر خواهد گرفتو دريا دلش را خواهد گشود...زمان در من خواهد مرد و من بر زمان خواهم خفت."

*دوستان اين پست رو فردا ميفرستم. کوتاهيامو ببخشين.اونقدر غرقم که کتابم نا تموم افتاده يه گوشه،اونقدر خوابم که تا طلوع بيدار و البته همچنان اميدوار. اينا بهونه نيست، شرحه.بهتون سر ميزنم.وقت ميخوام.

**آقاي مهدي نه چندان آشنا، جواب سلامتونو دادم در يک ايميل نسبتاً کوتاه. اميدوارم رسيده باشه.
***يه عکس، غروب از پنجره ي اتاق من. خونه قبليمون. شما جاي من بودين به بودن عاشق نميشدين؟؟کلیک کنین