ميدونم دردم چيه. بيش از حد مايه ميذارم. شايد به نظر نياد ولي همه رو ديوونه وار دوست دارم. براي همه دلواپسم.و واقعا عشقمو ساطع ميکنم. هرکاري که از دستم بر بياد (اگه برآد) انجام ميدم. بدون توقع از کسي.
 (دارن اذان ميگن.خدا اين پستو ميخونه؟)
...و حالا به جايي رسيدم که خالي خاليم. از انرژي، از عشق،از صبر، از اميد. خيلي خيلي خسته م . بيشتر از قدرت وصف.
هيچ وقت از کسي نخواستم که پيشم بمونه. (مگه همه چيزو بايد به زبون آورد؟) آره آدما از ديدن ضعف ديگرون انگار لذت ميبرن.بعد يه حس رضايت بخش درونشون ايجاد ميشه که اسمشو ميذارن "ترحم" و اين ترحم رفتنو مشکل ميکنه.
دوستي که داري حرفامو ميخوني، عزيز دل، تجربه م ميگه محبت هيچ دامي نداره: به هر کي بيشتر محبت کردم ترکم براش آسون تر شده!

نميدونم اصلا اين متن رو پست کنم يا نه چون "اعتراف" به اينکه نياز به عشق دارم اصلا برام آسون نيست.

دلم ميخواد بچه شم، لج کنم (هوم!آخه وقتي بچه بودم فرصت بچگي کردن نداشتم) خودمو ول کنم ببينم کي مياد مواظبم باشه که پرت نشم؟ کي نزديک ميشه؟ اصلا ميشه؟ کي ميتونه بمونه بدون اينکه من ازش خواهش کنم؟

ميدونم ته اين قضيه همه ش تقصير خودمه و برخوردم با آدما و ...غرورم!

ديگه نميخوام نقش يه سايه ي مهربونو تو زندگي همه بازي کنم، باشه؟

*خداوندا من هنوز شجاعت دارم. اعتراف کردم. بلاخره دردمو گفتم!

چیزی ازونور نمیخواین؟